Rzeżączka – objawy, leczenie, przyczyny choroby

Rzeżączka to nieprzyjemna choroba weneryczna dająca objawy zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Może być pamiątką po upojnej nocy spędzonej z nieznajomym, szczególnie jeśli doszło do zbliżenia bez prezerwatywy. Choroba jest wstydliwa, jednak daje nieprzyjemne objawy, które nie ustępują bez odpowiedniej diagnozy lekarza oraz zastosowania skutecznego leczenia.

Rzeżączka – co to za choroba?

Rzeżączka jest jedną z najczęściej wykrywanych chorób przenoszonych droga płciową, przy czym chyba jej jedyną zaletą jest stosunkowo prosta kuracja. Schorzenie powodują gram – ujemne bakterie, dwoinki rzeżączki wyróżniające się wysoką zakaźnością. Bytują oraz rozwijają się w wilgotnych partiach ciała, a więc w okolicy narządów rozrodczych czują się “jak w domu”. Zdarza się, że pierwsze objawy choroby są niezauważane, ale rozwój schorzenia może doprowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, w tym nawet do niepłodności. Z tego też powodu przy zauważeniu niepokojących objawów warto przełamać wstyd i udać się do lekarza.

Skąd bierze się rzeżączka?

Większość zakażeń rzeżączką dotyczy stosunków seksualnych – waginalnych, analnych, ale również seksu oralnego. Wrotami zakażenia są błony śluzowe, a więc odbyt, pochwa, cewka moczowa lub gardło. Bardzo rzadko dochodzi do zakażenia poprzez stosowanie z osobą chorą wspólnego ręcznika, gąbki do mycia ciała, czy siadanie na desce sedesu w publicznej toalecie. Mimo iż przypadki takich zakażeń są sporadyczne, nie można wykluczyć ryzyka. Kiedy ciężarna choruje na rzeżączkę, podczas porodu naturalnego może dojść do zakażenia dziecka, dlatego też testy wykrywające dwoinki rzeżączki wykonuje się w ciąży rutynowo.

Jakie objawy daje rzeżączka?

Rzeżączka należy do chorób nieprzyjemnych. U mężczyzn pierwsze objawy występują w około 7 dni od zakażenia, u kobiet w 7-14 dniu. U panów charakterystyczny jest ból i pieczenie podczas oddawania moczu, a także wydzielina z cewki moczowej (może mieć charakter ropny). Kobiety skarżą się na upławy, ból podczas stosunku, nieokreślony ból w miedniczy czy pieczenie cewki moczowej podczas oddawania moczu. Rzeżączka może być zlokalizowana w innym miejscu niż narządy rozrodcze – w gardle powoduje zaczerwienienie błony śluzowej oraz ropne zapalenie migdałków, natomiast dwoinki rzeżączki mogą spowodować także zapalenie spojówek. Zwykle bakteria przenoszona jest z narządów płciowych. Zakażenie oczu dotyczy również noworodków, które zostają zainfekowane podczas porodu – odpowiednie leczenie może uchronić maluszka przed uszkodzeniem nerwu wzrokowego.

Jak można zdiagnozować oraz leczyć rzeżączkę?

Diagnostyka rzeżączki odbywa się na podstawie wywiadu lekarskiego oraz wykonania posiewu z cewki moczowej, odbytu, gardła czy pochwy. Pobrany materiał może zostać poddany także ocenie mikroskopowej. Do badań diagnostycznych rzeżączki można zaliczyć PCR i LCR oraz hodowlę bakteryjną. Zaobserwowanie w materiale dwoinek rzeżączki świadczy o zakażeniu i jest podstawą do wdrożenia leczenia. Leczenie rzeżączki jest proste – lekarz na podstawie wyników badań dobierze odpowiedni antybiotyk. Zazwyczaj jest to penicylina lub leki należące do jej grupy. Ważne jest, by leczeniem objąć obojga partnerów, inaczej dojdzie do ponownego zakażenia. W trakcie leczenia i bezpośrednio po jego zakończeniu zaleca się w celach profilaktycznych stosowanie prezerwatyw podczas zbliżeń. W trzy dni po zakończonej kuracji u pacjenta powinno się wykonać kontrolny posiew, który określi czy choroba całkowicie ustąpiła.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *